Ta moja odmienność psychiczna... Ach.. I to zepsucie zewnętrzne.. Szybciej też bym siebie nie wybrał. Nie potrafię się opanować, tak jak tego pragnę. /Ach ta interpunkcja...Dobrze, że te nieirracjonalne uczucia do Niej znikają, choć małymi, bardzo drobnymi krokami... Obym normalnie to przeszedł / przeżył...Jak mogłem mieć nadzieję, że to uczucie ciągnące się od prawie początku nowego roku szkolnego... Nic i nikt juz mi nie zwróci tych smutnych i głupich miesięcy.. Straciłem tylko czasNigdy już nie będę tyle pił, a już w ogóle to sam się nie będę zabierał do spożywania tego świństwa..Nie wiem co to, ale ostatnio widzę, że potrafię się odnaleźć w wielu sytuacjach. Zawsze sądziłem, że jestem w tej dziedzinie taki słaby, a widzę iż to jest całkiem odwrotnie. To strach mnie tak paraliżował i to bezmyślne lenistwo. Wiem, że jeszcze muszę te mroki wykorzenić. Szkoda, że to nie jest takie łatwe, jak to jak ostatnio się wziąłem za bieganie. Wiele mi jeszcze brakuję w mojej "diecie"(?) umysłowej, ale wierzę, ze się odnajdę i przeżyję piękne czasy, mając kontrole pełną kontrolę nad swymi postępkami.

2013 powrot z wycieczki ze wschodniej strony

Nie wiem

Kim ja jestem? Po co żyję? Dlaczego akurat ja? Na co mi to wszystko? Co począć? Jak żyć? Kiedy wreszcie umrę? Jak długo jeszcze będę ciągnąć to życie? Dlaczego nie mpgłem urodzić się głupszy? Chciałbym się cieszyć z małych rzeczy, wiedząc mniej, nie martwić się tyloma rzeczami. Chciałbym wrócić do początków istnienia człowieka. Jako jakaś małka egzystowac, bądź jakiś robak bez duszy. To by było piękne. A teraz muszę przeżywać piekło na tej ziemi, nie mając żadnej winy, mając tylko bezsensowną świadomość. Chciałbym o niczym nie decydować. Być już marwy. Boję się tylko bólu. Ile jeszcze muszę go poczuć? Czeka mnie jeszcze jedna operacja kolana po obsranych nartach. Obym nie wykitował. Ja pierdolę po prostu. Czemu ja pozwalam na takie życie? Dlaczego ja poszedłem do jebanego liceum? Na chuj mi ono było? Kurwa, teraz jeszcze 6 lat studiów. Ja pierdolę i ba co? Jak ja noenawidzę tej teoretycznej nauki. Naprawdę chyba już czas się powiesić. Porażka po prostu. Mam dość takiego chorego życia bez celu. Po co ja żyję? Mogłem umrzeć przy porodzie. Dlaczego ja? Dlaczego nikt lepszy nie może przejąć mojego ciała? Dlaczego nie mogę przekazać młodości rodzicom? Dlaczego nie mogę wskrzesić swojego wujka jednocześnie umierając? Po co takie życie? Mam dość. Ja chcę odejść już na zawsze. Chcę pożegnać się i opuścić tą planetę. Przestać żyć zasadami i przestać słuchać rozmyślań i rozkazów innych. Pragnę już przestać psuć siebie od wewnątrz. Nie potrafię się odnaleźć. Kiedy umrę? Nie wiem, jaki cel jest mojej egzystencji? A może ja nie istnieję? Mnie tu nie ma? Może ktoś mną manipuluje? Może ja jestem inny? Może umarłem? Może zjadłem pół morza? A może ja nie jestem Polakiem? Może Hitler to bajka? Może ktoś nas oszukuje? Może przeżyłem 3 wojnę światową? W tej rzeczywistości nic się nie dzieje. Nie wiem kto mnoe odnajdzie w tych zaroślach. Pragnę końca. Może jestem już piachem? Klnę na swoją jednoznaczność? Gówno. Nie mam celu. Nie wiem w czym jestem najlepszy. Nie potrafię działać racjonalnie. Nie mam ochoty uczyć się, żeby się uczyć. Jak chcę się czymś zainteresować, ale nie wiem czym. Coś mnie zatrzymuje. Nie mogę pojąć swojej beznadziejności. Chcę zrobić biznes i mieć dużo hajsu na przyjemności, a potem popełnić samobójstwo, zanim się zestarzeje. Nie chce umierać w męczarniach, bo to mnie czeka nieubłagalnie. Medycyna jest jeszcze daleko w polu. Błagam bym nigdy nie mógł skrzywdzic drugiej osoby tak jak samego siebie. Bez sensu. Wszystko bez sensu. A idę na jakiś show pokazać jak śpiewam i może reszta sie rozkręci. Wierzę, że coś mnie poprowadzi, pokaże drogę. BOŻE MÓJ, jak to by było fajnie, jakby wszystko było łatwe. Ach, nie wiem. Tyle jeszcze marnowania czasu i pracy. Koniec. Porażka. Nie wiem jak się podniosę.

Pesymizm ostatnią szanszą

Peś

Kiedy koniec?

Kiedy koniec tych cierpień? Nie wiem, co robić. Gubię się. Nie mam celu w życiu. Wszystko czego się dotknę jest przeze mnie znienawidzone. Nienawidzę nauki. Nienawidzę myślenia. Nienawidzę tego życiu. Czy nie mógł urodzić się ktoś inny za mnie? Po co ja żyję? Nie mam ochoty jeszcze przez te 50 lat ciemiężyć. Nie widzę mojej przyszłości. Nie interesuje mnie żadna dziedzina. Czuję się jak pusty manekin. Nienawidzę polskiego oraz matematyki, a także angielskiego. W żadnym stopniu nie potrafię zmienić myślenia. Koniec ze mną. Staczam się do nikąd. Boże spraw bym nie musiał tyle lat bezużytecznie żyć, jeżeli nie znajdę żadnego celu. Niech umrę w spokoju. Nie wiem, po prostu nie wiem po co istnieję. Może powstałem przez przypadek. Nie potrafię pojąć moich zdolności i przewartościować swojego myślenia. Czy coś w tym guście. Nudzi mi się to życie. Nie widzę sensu. A może się zagłodzić? Może wspiąć się na Mount Everest, bądź Blanc i z ulgą upaść? Niech mnie otruwają wszelkie choroby. Nie pragnę życia. Już jestem martw

Chujnia

Coraz gorzej. Mam dość tego życia.

Czuje sie gorzej

Co się stało, co robię źle? Jak trwać dalej? Tyle pytań, trzeba zacząć szukać odpowiedzi.

Stare wieści

Wydłubie Ci te oczy
Rozszarpie Twe naloty
Nie będziesz już brał cnoty
Rozłupię Cię
No co Ty!

Wyrwijmy ziemi słodycz
Pognajmy, tylko dokucz
Nie wolno Ci wyskoczyć
Bo pragnę Cię zaskoczyć
Nie zrób mi tej zwady
Nie bądźmy tylko w pracy
Nie potrafię Cię już kochać
Możemy się już cmokać
Ale już osobno
Nie będę Ci oddawał mam dość już Twego bata
Nie mogę i nie ręcze, spotkamy się w łazience
Nie musisz czekać wielce i tak się trozbimy czym predzej

Nie chce juz psuć tych przeżyć
Nie potrafię rozgrzać się do granic
Nigdy nie s kończę juz się toczyć
Niech śmierć mnie dziś zaskoczy
Nie będę patrzył na Twe oczy
Bo boli juz mnie trupa dziwka
Jestem kotem psopodobnym
Czy czujesz juz to gówno w lesie
Nie będę zadać od Cię zbyt wiele, ale pamiętaj w kościele na mym ściele
Nie chce kończyć nazbyt wieje

Koniec oczywistosci
Bezkres umiaru
(Chędota) koloru
Nie potrafię ulec pokusie mej podświadomości. Zawsze żyję nieulotnie, mieszkam we wczesnej dziupli pokrycia rzeczywistości.
Nie uderzam na słabość, lecz na poświęcenie.
Kroczę bezustannością celu bezwzględnego.
Ukrywam bezinteresowność swej pokrytej natury.

Umieram, rodzę się i upadam
Czyż nie gardzi mną przeznaczenie?
Smutna tęsknota połyka wnętrze w niemocy czasu
Nie mogę znów ulec, to nie może się powtorzyć
Rozświetlam granice doskonałości
Umykam przed ostatnim końcem dojrzałości
Nie pozwolę na wzgardzę
Gdyż

Rozyślania prowadzą do skończenia chaosu
Rozprowadzam swe myśli po całym potoku
Nie mogę zamknąć
Nie mogę zamknąć swych bezimiennych uczuć
Czuwam i nie potrafię
Nie potrafię, nie potrafię,
Oj nie , cholerstwo sprawia, że szaleńcze myśli nie kończą się
Nie mogę NIE!!!
Wszystko jakieś takie niesmaczne
Wszystko jakieś takie bezbarwne
Wszystko jakieś takie niewyraźne


Umieram, rodzę się i nie wstaję
Wszystko staje się martwe
Wszystko rozprowadza chaos po swoim torze
Niczego już mi nie zabraknie, och nie
Żyję wiecznie, nikt mnie nie zabiję
Ja taki śmieszny urywek rzeczywistości
Bezustannej pustki wszechświata

Konczę te śmieci
Smutek już nie ten sam co kiedyś
Naprawdę szkoda mi tych osób
Tak spokojnie żyły, a teraz zginą przez jeden kaprys wysokiego
Chaos: pierwsza klasa proszę i spierdalaj mi z oczu fagasie
Nie potrafię, nie... wszystko takie nierzeczywiste, nikt nie sprawi, że przełknę tą beznadziejność teraz ani nigdy

Znalazłem Boga! Czuję go wszech i wobec.

When I was a boy, never belived information of God, how He strong!.  I see thing, what I wanted saw in past. Oh, my honey God!  I want to be with You. This is my last time of evil in my life. I end with it. With My God, i can everything. Jesus, My Divine assasitant! I love You My God. My life is Yours. Perpetration of my person never again. I would like to be better. Bless you People. My Father is the
Best of the best.

Nie ma lipy

Zaczynamy od początku!

Eh

Nie  chce mi się. Nie rozumiem siebie. Nie potrafię odtrącić tej cechy. Upadla mnie. Jak mogę przetrwać? Zepsuty mój świat. Rozczarowanie. Degeneracja istoty.  Jestem uzależniony od przyjemnosci. Nie znam smaku ciężkiej pracy, gdyż lekka jest dla mnie jak ciężka. Demoralizacja. Zgubiłem się wśród tych wszystkich zasad. Nie mogę się podnieść. Upadłem. Wszyscy w około próbują mnie pokierować, lecz to nie pomaga. Mogę dalej leżeć i patrzeć jak umieram. Nie mam prawa istnienia. Zniszczyłem siebie już przy narodzinach. Jestem coraz czarniejszy. Tonę. Nie wynurzam już moich szyderczych włosów. Patrzę na promyk światła przechodzący przez morską falę. Graj. Słowiku graj. Może ktoś cię kiedyś usłyszy. Chyba, że polegniesz przez jeden mały głupi błąd. Wiesz, wszystko jest możliwe w tym świecie. Możemy uczynić ogień wodą. Możemy połknąć wieloryby. Uniknąć rozkładu. Maszyny nam może pomogą. Pewno nie widziałem siebie w środku naszej przeprzyszlości, ale widzę co mogę zrobić. Wiem, że nic jest wykonalne. Trudna to sztuka, ale do sprawiena w kilka lat w normalnym trybie chaosu. Nie trzeba się przejmować. Może jedynie pojedziemy w innym kierunku. Nie MOŻNA się kisić. To nienaturalne. Choć może wyjdziemy na kolejnego osobnika. Jak to jest, że nie pamiętamy co było przed naszymi narodzinami? Dlaczego jest pustka? Zastanawiające. Jak powstaje pierwsze wspomnienie, a może przy narodzinach kończy nam się świadomość i jesteśmy ograniczeni? Jak to może działać. Hmm. Pogwiźdzę później. Czołem walcie.

Brnę

Kim jestem?
Co mnie interesuje?
Dlaczego sie gubię?
Co pocznę?
Dokąd pójdę?
Wynaturzam swe wnętrzności.
Przeistaczam się nie ze złości, a z nieświadomości.
Upadam, a może już upadłem. Nieważne, jestem w stanie bez nadziei.
Każdy czegoś pragnie, a ja mam pustkę.
Umieram.
Ciagnę za sobą nieprzegraną karmę.
Zatracam swe mienie.
Kradnę, chciałbym kraść, lecz jestem za dobry, a raczej za słaby.
Powinienem wyłączyć moje wewnętrzne głosy, i tak są martwe.
Pogrążony w bezmiarze grzechu.
Upodlony.
Bez powodu, trybu nastawienia.
Kręci pokrętłem wiecznego przeznaczenia.
Okropność nad okropnościami.
Nie chce nikogo krzywdzić.
Kim jestem?
Czego żądam?
Do kogo się odwołuję?
Dlaczego spełniam zachcianki diabła?
A może nie diabła, lecz zachcianki własnych słabości, trwających wciąż nieszczęsnych nawyków.
Rwę serce.
Pragnę końca. Żyję bez sensu.
Naprawdę. Nie potrafię się umiarkować. Zatracam się, naprawdę już nie wiem jak się kontrolować. Nic mnie nie ciągnie. Nic. Naprawdę nic. Boję się.
Nie wiem co począć.
Błagam! Niech to się skończy! Nie widzę sensu. Co ja robię? Kto mną żądzi? To nie jestem ja. Ja nie jestem prawdziwy. Co sie ze mną dzieje?
Ile jeszcze? Kim jestem? Czego pragnę? Skończony dupek. Już nie masz po co życ! Nikt Cię już nie zmieni! Straciłeś swoją szansę! Już nigdy nie powrócisz na prawą drogę! Przykro mi. Nie zasługujesz na życie! Żałuję, że Cię wskrzesiłem! Miałeś być podłym kundlem do końca swych marnych dni! Teraz leż. UMIERAJ! Rozpaczaj nad swą  niełaską. Nie masz prawa cieszyć się już nigdy. Nie pozwalę Ci ujrzeć uśmiechu już w żadnej postaci. Nie wiesz co czynisz. Straciłeś miłość, straciłeś życie. Upadłeś. Już nigdy nie powstaniesz. Jesteś marny. Pragnąłeś sławy, a teraz będziesz kwiczał  i skomlał przy drzwiach swego pana. Jesteś nikim. Nie będziesz pożyteczny. Pogrążę Cię w świństwie! Blizny już nie znikną. Przyjdź na swoją pastwę. Krzywdzę Cię. Upodlę. Kończysz żywot swej niewartości. Kimże stanie się Twój krzew? Polegam na Twych słabościach. Zadaj ostatni cios! Dłużej nis wytrzymam! Jestem taki bezwartościowy! Skończony pies! Jak ja chciałbym być wszystkiego nieświadomy... Martwy, bez życia po śmierci. Nie pragnę więcej. Nic mnie nie interesuje! Czuję się jak w klatce swego ciała. Martwego losu. Młody samobójca. Skończony NEUROTYK.

.

Koniec

Po co żyję?

ģgunnnn

widzę ostrósc ciemnosci.. ok krotność. viva klasuje cwałuję. beton mym popychadłem

huvstarnosc

Cichość i spokój to najgorsze istnienia.
widzisz no, nie możemy zrozumieć kimże jest taka postać mojej dżumy, kiedyś pragnąłem, kiedyś umarłem, kiedyś się odrodziłem. eh znowu się powtarzam.
Dobra, jestem kimś nienaturalnym. Skrzywdzonym emocjonalnie. Boli mnie nauka. Wolałbym już chyba pracować fizycznie. Naprawdę po co mi to wykształcenie. Od dzieciństwa lubię być popychany na margines. Może sobie pójdę do więzienia przez próbę samobójstwa, a po udanym samobojstwie do kolejnego piekła. Co mi pozostaje. Przecież muszę zostać ukarany za to całe zło, które uczyniłem. Tylko nie mogę pojąć, dlaczego mam cierpieć jak najwięksi zbrodniarze świata? Takie przeznaczenia. Nawet objawienia Maryjne już słabo na mnie działają. Tak naprawdę, nie potrafię wierzyć. Jestem niezrozumiały. Wiem, że Bóg istnieję, ale nie mogę się zagłebić by spróbować z Nim porozmawiać. Za słaby jestem. Nie wiem co począć. Narzekam całe życie j kontynuuję tradycję Polaków. Tylko po co? Jak mam zacząć działać, a nie próbować umrzeć? Może kiedyś się dowiem, jak skonczę, że sobą. Chociaż coś mi szatan wyjawi. Będzie to mało. Bo nie wierzę w wiekszą mądrość w porównaniu z dobrem.
Ach nie wiem co ze sobą zrobić. urodziłem się ciotą, zapewne pozostanę. Tacy niewykształceni ludzie czasami to takie cwaniaki, pewne siebie. A ja taki inteligentny nie potrafię, zapanować nad sobą. bardzo to smutne.
jestem nikim w tym świecie. Tylko Bóg i rodzina mnie kocha. A ja nie potrafię odwdzięczyć się w żadnym stopniu.

ję marnosc

wrurwienie
ciężko
zmeczono
ucichło włochy
nie nadążuję
profiktoluję
maluję rzeczywistość manianki
widzisz śmieci?
czujesz metal?
już nigdy nie powstanę.
ùpradłem ukradło mnie przeznaczenie,  gnije czerwienią od środka. człapie się z krwistymi dłońmi
pogrążyłem się w unicestwieniu

ach pragne konca, a ja dopiero zaczne.
nic nie żąda
lecz chce.
ja jeszcze bliźnię swe rany zadane węwnętrznie.. okropność, ohyda.
porażka

moje bluźnierstwo nie zna granic. jestem zrujnowanym zwierzchnikiem
litość!
miłosierdzia
gaszę się
mój kolor oczywistości blaknie
nóż szuka sznura
krew pragnie rany, by uciec w majdany

poraczkuje do konca swiata jądrowego, me cialo juz nie będzie mi posłuszne, a szkoda, planowałem roztańczyć wiele dziewek z okolicy, smutny mój los. skończony duperk,
Wybacx Ar byłem zmęczony i załamany moim złamaniem/zerwaniem, nie moglem tu pokazywac swoich wypocin nierozgrzanych.. juz sprawdzili Ci stolec?

Matematyka jest martwa!

Matematyka jest martwa! Porażka istnienia. Dlaczego ona istnieje? Po co ją liczyć. Po co ją czytać. Po co do niej myśleć. Dlaczego jest martwą częścią rzeczywistości. Stłamszona. Skończona. Zmarniona. Utopiona. Zwyrodniała. Rozpościera swoje nudne echa śmierci. Nie pojmuje jej czci. Nie żyje. Nie dostrzegam w niej nic interesującego. Czarna spuścizna skopanych marzycieli. Wessana powietrzem do cnotliwej duszy. Umiera moja łaska. Umiera moja indywidualność. Umiera moja kreatywność. Zabija mnie już nieżyjąca istota. Truje jadem. Zamyka w powierzchni. Zabiera życie. Gwałci uszy. Koncentracja traci na wartości. Nie pozwala na przyjemnośc. Nie doprowadza do euforii. Znieczula zmysły. Tnie już i tak posiekany mózg. Brnie jak pasożyt by zmanipulować swoją zawartością, aby powielać jej schematy. ZABIJA! KRZYWDZI. ROZPIERDZUELA. PSUJE. ZAPRZEPASZCZA. Marność nad marnościami... śmierć nieunikniona. Łaski błagam. Ulecz mnie z tej fanatycznej rzeźi. Umieram, po prostu umieram. Nic nie pozostanie. A liczby będą mnie z uśmiechem żegnać. Choć martwe, przeistaczają się w naszą ukrytą rzeczywistość. Zabierają wszystko. Odbierają duszę garściami rozdartą. Knocą. Rozpier@czają. Ach. Cudo bezwładności. Umieralność bezprecedensu. Boskości pragnę. Nie tej porytej bezkształności. Kradną moje końce. Rozpościerają bezkres mej codzienności. Zamykają moją glowŕ w niczym. Totalna odmieszka celu.  Celuj we mnie. Ja marny. Zniszczony. Wyrychany. Brzydka czelność. Czeluść. Zabijaj mnie szybciej. Dłużej już, dłużej nie wytrzymam. +×÷=%-12357282735372829291726%23728291917263627281837632781919263 :'( $$$$$$$mierćććććććććcćcccccccc_______

Znów początek branicy

Zaczątkujemy kolejną istotę istnienia. Zawszędy losu nieposłusznego. Przemierzamy jony bezkresu

A koniec pierdxielenia

B

nie nie nie ja chcę końca kurde no ale jak bezprecedensowy sukces mojej mentalności nade mną och okropności bezsens beznatura błagam litości ileż można ojej betonie się ale długo nie pociągnę cóżem uczynił cherubini
kimże jest moja cielesności dlaczego ja a nie inny plemnik oj  ja

Bezczesność

Tworzenie fundamentów bezludzkich szelestów. Rozprzestrzenianie wiedzy ogolnie niepojęteh prowadzi do faktów nielogicznych. Szum zieleni rozposciera mleczną drogę. Zachowuje sie jak pies dążący

Czyż nie czułeś kiedyś takiego chłodu?

Stawiam sobie za cel, aby przewiercić okrąg śmierci w mojej okolicy.

Zaczyna się piekło

O tak.

Nic nie dzieje się bez przyczyny. Pojawiłem się nagle wśród piekielnego ognia. Zmierzam w kierunku własnej zagłady. Pragnę istnieć dla swej destrukcji. Nic tak nie wzmaga apetytu jak chęć postulowania swej zachłanności. Nieporadność w przyczynie. Ale przed moim pojawieniem było inaczej. Naprawdę, wręcz anielsko. Był pokój. Nie pojawiały się dusze wśród starych rozbitych komnat. Szare życie pokrętnych istot z krainy Setrojà. A historia zaczęła się, kiedy to dwóch obcych sobie mężczyzn spotkało się w pewnej dolinie. Oboje doznali anomalii. Drzewa unosiły się z niewyjaśnionych przyczyn nad pradawnym jeziorem zwanym Ketrož. Było to w miejsce objawienia siè starożytnego smoka z czterema paszczami wydobywajacymi się z głowy. Postacie nie mogły pojąć, co się dzieje. Zdziwiło ich jedno, że w tym samym czasie byli przy tym jeziorze, tak jakby los tak chciał.

- kim jesteś? dlaczego cię spotykam? Co to ma znaczyć? Ty sprawiłeś, że te krzewostany drzewne lewitują? - mówił z wielką złością, ale także z intrygą

- ja? ja się pytam o to samo. Kimże pan jest? Zapewne udajesz to wszystko i jesteś brudnym czarnoksiężnikiem, co?!

- glupiś! Ja jestem Gatroż z krainy umarłych, dzieje się tu coś niezwykłego. Nie mogę tego pojąć. Jak to się unosi!

- mam ci uwierzyć? Widzę, iż na twoim wierzchosci jest pelno magicznych mikstur i narzędzi! #złożyłeś pakt z diabłem#!! Tyranie, śmiercionoścu roztargany!

-o to już z dużo! Nie będziesz mnie tak zwał szczeniaku! Już nie żyjesz martwa gnido!

-wiedziałem! Śmieszny jesteś! W bajeczki wierzą cioty, wiem co ukrywasz, choć próbowałeś ominąć prawdę, jednakże już nigdy nie ostaniesz, gwarantuję ci!

I nagle czarnoksiężnik zamienił się w drzewo, które uniosło się do reszty już wiszących w powietrzu.

-no nareszcie! myślałem, że się nie doczekam! Więcej miernot, więcej mocy!! Hahaha! weźmy teraz jego śmieci na bok. Nie mogą się przecież krzątać wsród tej okolicy, bo więcej nie przyjdzie.

Nagle

Stwierdziłem

Plan:
Udać się do dietetyka-kulturysty , dieta grupy krwi

Bieganie w weekendy rano i wieczorem i jak malo bedzie zadane wieczorami w dni powszednie

Glodowka w ferie

Do czasu az dojdę do 90 kg i przestawienie sie na zdrowe żywienie

Taniec

Matma rozszerzona na 70 %

Matko pomoż!

Tworzę

Rozuchwiałe breszczoty tozwydrzonej emancypacji. Rozmiaroszuje mnogość telegawędzi osmuty. Nieraz będą psuiem otwieram mamierki dzieciąt bezgranicznych. Posłuchałem piękno zielonego wieczoru. Kolej jedzie z dawnej rodziny. Nie wyczuwasz rozpiętości cierpienia. Znajdziesz tylko te marne czarne członki. Pochowane w bezkresie obumarłej dziewicy.

Koniec

Jestem zniszczeniem, martwym powstaniem, cierniem trucizny, rozesłaniem.

Bezsprzeczna osonistość napojonego majestatu. Rozchylona nadzieja rozczulonych wspomnień. Uderzenie popłochów ognia. Próbuję, walczę, marny mój los. Ja taki słaby, zniszczony, rozwydrzony. Roztęskniony. Wypalony. Wnętrze opietę nicością. Błagam, litości. Jak mam zaistnieć. Jak przestać.. jak skończyć. Cholerne myśli, odchyły pojebane. Posrane myśli, bezsens rzeczy materialnej, odgłuszacz serca. Trudność w pojmowaniu własnych ciężarów. Jakościowa bezcelowość. Nic nigdy mnie nie pociągnie. Ja taki jedyny powalony własnymi słabościami. Co się dzieje z moimi żyłami. Dlaczego uderzam się codzień w pierś i nic mi to nie daje. Rozuchwalam swoje przegrane. Gówno. Paradoksalnie zaprzepaszczony. Swawolny koniec. NIE! JA CHCĘ Z TYM SKÓŃCZYĆ! Cóż za PIEĶŁO! miota mną dniami i nocami. Jak to możliwe? Kim jestem? Roztańczoną tęczą? Szyderczym baranem? Cichą bezsensownością. Figlarną ciotą. Ja taki jeden. Ja taki inny. Ja taki wewnętrznie samotny. Ja taki okropny. Ja taki nieludzki. Ja taki bezprecedensowy. Ukrój moje serce. Podziel na nieskonczoność granicy. Połam moje zęby. Wyrwij moje oczy. Poskakaj po moich paznokciach. Połknij ślinę na mą minę. Zamknij oczy niech siè stoczy. Człek niech Cię otoczy. Plączę, klącze się w tym dziewietnie. Brudne korby moją partią. Nie ujrzą już mnir biedne. Rozczulenie rozwalone. Gadanie swej baśni w czerwanawej zarośli. Niech czuwa ma jedność, niech skończy rozpiętość. Bezpiecznie usiądę, ropruję swe bomby. Toksycznie rozpromnienieje. Nie widać uciągów. Rozgrywam finlandię. Hołduję polanie. Cwałuję na krzewie. Nikt nie trafi nikt nie szczawi. Niech ucieknę, niech pobiegnę. Rozprostuję włoskie dźwięki. Rozgromadzę bombki stare. Rozpoerniczę swoją samotność. Skończę z trafianiem. Kim jest moja cholerna przeszłość? Dlaczego ucieka moja droga bez paralotni? Ja istnieję? Ja polatuję? Co się dzieję? Gdzie moja głowa? Myślę czy czuję? Gardzę czy napastuję? Kim się staję? Do kogo należę? Dlaczego kogoś szukam? Czego mj brakuje? Kiedy utonę? Kiedy poczuję? A może już skończyłem? Może mój raj już minął? Może nie zasługuję na nic? Jestem zagadką wszechświata? Nie potrafię stwierdzić jednoznacznie. Matma przerażająca. Królowa bezkresu cierpień. Jak mogę pojąć rzeczywistość bezsensu? Daremne me czyny.  Posługuję się krążeniem. Dewastuję swoją hołotę! dupne to. Upnę gdzieś te wspomnienia. No dobra. To już mój koniec. Za xorny jestem. Fukiuj malakijo gredollami gaslopistaro xarkmas cvisaro caskmar cbarotop kśistusz dresłomu , śmiechisz swijeno lozlezone kroze mornaja cwaluje rosmaktostu copirasl ąlokupro cisikomanoru barodusowe figolarnetusi diresotawuris xiksocudpa xurkoadkle zbsgienkem xnjeimal djienal ejiaabel aljrbdkal ejiebak qwski fieku skeij cjiehal jejoa jdjrja djifja haha dosuje zmarnuje swoajeaa vidisje rozkoprasztjo disztona persona korcigo hue swei deial
End avri vederci, por fawor, good bye, auf wiedersehen, boobies end end end hujorad prosnjjemal diwlekja cuporwxe kurve sike dziwke prosuje kruce roprasuje kuniec konca konia kunia kruja kroje koroluje koncuje konolulu koncu kiliklop gon gińca bitch, ass , frrrrhsjs kl alawhdushddhxhxhsjsshs huehuehueheueheuheheuehrheheheueuehehehehehheehehehhrhehheheeuheueheueheue brasoeea figlarnmlsne alajebzj kunsztuje koniec zajebistego pojebanca  swennego fagloru hajdukowskiej moreny mokrej skuki i rozpruszonej gnorki winszuję. Nareszcie mogę, spełnilem swój cel, mogę odejsc, koniec mojego świata,  TAK %

..

Boże, błagam, pomóż...

nieświadomość

Ach, jak ja pragnę skończyć z tą ludzką egzystencją. Nie mogę pojąć dlaczego człowiek uzyskał świadomość. Bez niej człowiek nie musiałby się tak przejmować swoją przyszłością. Żyłbym jak przysłowiowa "małpka". Leżałbym całymi dniami na drzewie. Szukałbym samego pożywienia. Nie musiałbym się męczyć tymi wszystkimi sprawami związanymi z tą "cywilizacją. Nie musiałbym działać moralnie. Byłbym wolny od większości z dotychczasowych trosk. Spokój i harmonia z naturą. Bardzo chcę zakończyć ten etap ludzkiego myślenia. Bez żadnych słów. Skończę z wszelkimi zdaniami. Przestanę mieszkać w tym ciepłym mieszkaniu i wyruszę w podróż w nieznane, aby zmienić swoje życie. Jak ja chcę to zmienić, trudno to opisać. Nie wiem tylko jak się tego podjąć. Jestem w istocie słaby. Choć wiem o tym, to jednak lepiej wykorzystam swoje zalety i zapomnę o wadach i nie wykorzystam ich już nigdy w moim życiu.
Proszę tylko o jedno. Chcę być nigdzie. Pragnę wejść w nicość. Może w kosmos, może w czarną dziurę.

Może zacznę od nowa?

Początek nowej ery jest bardzo pięknym etapem.

Pragnę zmienić się na tyle, aby nikt nie musiał po mnie sprzątać i się przeze mnie trudzić.

Ale... co mam robić?
Jestem głupi, tłusty, chaotyczny. Mam problemy ze składnią języka, ogólnie spójnością. Jestem często niepewny. Czysto leniwy. Uzależniony od pierdół.
Jestem skończony psychicznie. Jestem bałaganiarski. Niedbalski. Nieogarnięty. Przesiąknięty nicnierobieniem. Porażka.
Jak znaleźć w tym zalety albo jak zamienić na zalety?

Umiem śpiewać, mam zdolności analityczne. Nie mam problemów z ortografią. Lubię tworzyć polskie teksty, choć często są nieprzemyślane dogłębnie. Interesuję się informatyką i sprawami technicznymi. Język obcy mi dość łatwo przychodzi. Lubię tańczyć i czasami nawet dobrze mi to wychodzi.

CDN.

Śmierć

3Kiedyś.
No tak.
Kiedyś odejdę.
No tak, pozostawię popiół.
Kiedyś przekroczę niebiosa.
No tak, spotkam Boga.
Kiedys porzucę swe ciało.
No tak zmienię naturę.
Kiedyś poczuję szczęście.
No tak, umieram w rozpaczy.
Kiedyś zrozumiem siebie.
No tak, będę świadomy wszystkiego, poznam obwody ciał niebieskich.
Kiedyś będę prosty.
No tak, teraz rosnę najprzedziwniej niż zwykle. Jak roślinka czerwona. Jak płomień złoty. Nie uczulam tęsknoty. Zauważam zaloty. Rozkurczam swe cnoty. Rozbujam kotłoty. Bez sensu te młoty. Rozwalam namioty. Kończę pomioty. Rozuchwalam głuchoty. Nie podążam z cichoty. Ładuję się w kłopoty. Koniec tej roboty. Nie mogę, przez te koty. Już kończę te prądoty. Jestem tutaj, nie u floty. Jak mam dalej iść w te zwroty? Lepiej pójdę w tamte kraty. Pofigluję i się skuję. Nie pozuję, lecz dozuje. Nie polegnę, a dobiegnę. Nie rozręcze, a poręcze. Nie prosuję, a hałasuję. Już mi wisi się i kisi. I mej Wiki, mojej lubej. Mojej starej du£y młodej. Gdzieś jej szukałem. Tutaj znalazłem. Siebie w ten czas zgubiłem. Rozchodziłem się zanadto. Koniec mój. Koniec lubej. Nie wiem już której. Ale może burej albo chorej, ale zawsze mojej. Nie potrafię już się kręcić, rozchoruję by zachęcić. Naprawdę nie czuję popędzin. Jestem stary, ale jary. Rozkochuje swe dolary, aby były zawsze zdane na swe cele rozdufane. Nie mogę ulec sposobności czy rozczuleń. Moje cele są zbyt duże. Umarlem.

Nienawidzę

Miałem kiedyś chęć na koleżankę. Była to dziwna relacja. Ona się we mnie podkochiwała, a ja jej tylko pożądałem jak przecudnej słodyczy na drzewie. Bywaliśmy prawie wszędzie razem, lecz ciągnęła mnie do niej bardzo niebezpieczna więź, wręcz piecząca mnie od środka. Gdy na nią spojrzałem to miałem ochotę wszystko z niej zedrzeć, choć czułem, że to nieprzyzwoite. Powstrzymałem swą wybujałą, roznegizowaną wyobraźnię i zacząłem myśleć racjonalniej. Była to bardzo trudna chwila, bo nagle ona zapragnęła mnie. Nie dałem jej tej satysfakcji. Wszedłem do pociągu i już nigdy się nie spotkaliśmy. Odczułem po tym wielki spokój i rozkosz pustki. Nie mogłem pojąć jakim prawem żądzi moja wyuzdana głowa. Trudno to stwierdzić. Bardzo niebezpiecznie jest wyczuć tą szansę na coś więcej. Nie pragnę nigdy zacząć kogoś już pożądać czy gorzej zakochać. Poczułem to kiedyś z marnym skutkiem i nigdy już tego nie zrobię.  Za bardzo emocje mną targały. Nie podoba mi się to. Jestem szczęśliwy, że już nigdy na to nie pozwolę. Przecudowne odczucie. Koniec prawdziwej oczywistości, koniec zabawy z głębokimi uczuciami. Nie ma sensu się pogrążać. Jak będzie tak będzie. Nie potrafię żyć bez słońca, ale bez księżyca będzie mi łatwiej. Ta cała miarowość utrudnia mi tylko życie. Okropne, po prostu. Chyba, nie wątpisz? Moje ciało Ci umyka. Uważaj na głowę, pamiętaj o innych, nie próbuj umierać ! Będę sobą w końcu po tylu latach w tym nędznym kłamstwie. Nareszcie! Kobieta to bardzo niebezpieczna istota. Dobrze, że nią nie jestem. Fajną ma anatomię, ale to wszystko. Trochę szkoda, ale co zrobić. Nic wielkiego nie zmienimy. Taka natura. Takie życie. Taki rap. Uwielbiam te śmiertelne tematy! Wszyscy mnie wtedy nienawidzą. I dobrze. Nareszcie mogę przez to poznać ludzką naturę i własny spokój i luksus.  Głuchy mnie usłyszy, ale nigdy nie zrozumie. To też bardzo dobrze. Nie można przecież zrobić wszystkiego. Taki nas los. Cóż, podążamy dalej i zobaczmy jak będzie. Koniec bezsensu jednostek. Koniec sensu nieprawidłowego. Koniec niczego. Koniec swojskości. Ludzkiej nudy i bezinteresowności. Jak dobrze. Jaki relaks. Ile jeszcze słów przetopionych w czasoprzestrzeni? Bądźmy inni. Uderzajmy od razu. Zniszczmy ten chory system nieludzkiej wartości. Zardzewiałej mentalności. Przestarzałej weny. Tortur medialnych. Niemoralnych pouczeń. Bezprecedensowych uczuć tu trzeba...

Bezsens

Kiedy w końcu umrę?
Mogę przestać myśleć?
Chciałbym wiedzieć dlaczego tak myślę...
Wkurzające i "wpienianające" jest to...
Najlepiej skończyłbym ze sobą, ale to za łatwe i za kretyńskie... nienawiść życia <-> nienawiść natury...
Bezsens. Porażka. Jak ja mogę?
Jestem na przysłowiowym "mat-fizie" totalnie nudny i znienawidzony przeze mnie kierunek. Po co ja żyję?
Jestem nikim. Nie zasługuję na nic.. moi rodzice robią wszystko co dobre, a ja nie potrafię się opanować i żyć porządnie w tym chaosie. Mam wszystkiego pod dostatkiem oprócz  rozsądku. Po co ja istnieję? Płaczę niepotrzebnie tylko nocami...  jestem stracony na tej drodze ludzkiej egzystencji. Jak mogę przestać rozpaczać? Polski 47% angielski 86% matma 28% fiza 12% za£ebiście. Ku£wa...
Kocham śpiewać i tańczyć, a nie potrafię usiedzieć przy dennym zadaniu. Kiedyś umrę, ale dlaczego w tym momencie pragnę to przyśpieszyć? Kim ja jestem by sądzić o swoim losie? Wezmę się może za siebie?  Ale jak?  Powiedz mi, jak?? Urodziłem się słaby, umrę słaby!!!
Stracony czas. 18 lat śmierci i snu w po£ranej , wymyślonej rzeczywistości. Co ja mam zrobić do cho£ery?? Ja chcę  końca... albo powrotu przeszłości czasu mojej nieświadomości. Ubolewam nad swoją marnością... marność nad marnościami i wszystko marność. Jak mam godnie żyć? Co potem? Wspieraj mnie :( nigdy nie dożyje.  Jestem totalnie zniszczony. I to tylko jedna osobistość.  Szkoda życia. Pomóż. Nie wiem co mam począć. Chyba umrę. Chyba zapragnę żyć kiedy umrę. Chyba zginę podczas umierania. Życie jest umieraniem. Jaka słodycz w cierpieniu. Och. Koniec ze mną. Nic nie ma sensu. Wszystkie wnętrzności niepojęte nie przeszkadzają mi wcale. Jestem nikczemnikiem rodzaju ludzkiego. Nic nie wart. Zerowy pierwiastek. Roztrzęsiony na wskroś bezczynnie. Mój kochany i g£upi chaos. Proszę, pomóż. Koniec. Wszelka pomoc uciekła, zaprzepaszczam swoje życie. Błagam, litości... jestem tylko biologicznym chaosem. Nie potrafię związać swoich uczuć z życiem. Jestem naprawdę skończony jak granica niedocierająca dna.