Nie chce mi się. Nie rozumiem siebie. Nie potrafię odtrącić tej cechy. Upadla mnie. Jak mogę przetrwać? Zepsuty mój świat. Rozczarowanie. Degeneracja istoty. Jestem uzależniony od przyjemnosci. Nie znam smaku ciężkiej pracy, gdyż lekka jest dla mnie jak ciężka. Demoralizacja. Zgubiłem się wśród tych wszystkich zasad. Nie mogę się podnieść. Upadłem. Wszyscy w około próbują mnie pokierować, lecz to nie pomaga. Mogę dalej leżeć i patrzeć jak umieram. Nie mam prawa istnienia. Zniszczyłem siebie już przy narodzinach. Jestem coraz czarniejszy. Tonę. Nie wynurzam już moich szyderczych włosów. Patrzę na promyk światła przechodzący przez morską falę. Graj. Słowiku graj. Może ktoś cię kiedyś usłyszy. Chyba, że polegniesz przez jeden mały głupi błąd. Wiesz, wszystko jest możliwe w tym świecie. Możemy uczynić ogień wodą. Możemy połknąć wieloryby. Uniknąć rozkładu. Maszyny nam może pomogą. Pewno nie widziałem siebie w środku naszej przeprzyszlości, ale widzę co mogę zrobić. Wiem, że nic jest wykonalne. Trudna to sztuka, ale do sprawiena w kilka lat w normalnym trybie chaosu. Nie trzeba się przejmować. Może jedynie pojedziemy w innym kierunku. Nie MOŻNA się kisić. To nienaturalne. Choć może wyjdziemy na kolejnego osobnika. Jak to jest, że nie pamiętamy co było przed naszymi narodzinami? Dlaczego jest pustka? Zastanawiające. Jak powstaje pierwsze wspomnienie, a może przy narodzinach kończy nam się świadomość i jesteśmy ograniczeni? Jak to może działać. Hmm. Pogwiźdzę później. Czołem walcie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz