Znów początek branicy

Zaczątkujemy kolejną istotę istnienia. Zawszędy losu nieposłusznego. Przemierzamy jony bezkresu

A koniec pierdxielenia

B

nie nie nie ja chcę końca kurde no ale jak bezprecedensowy sukces mojej mentalności nade mną och okropności bezsens beznatura błagam litości ileż można ojej betonie się ale długo nie pociągnę cóżem uczynił cherubini
kimże jest moja cielesności dlaczego ja a nie inny plemnik oj  ja

Bezczesność

Tworzenie fundamentów bezludzkich szelestów. Rozprzestrzenianie wiedzy ogolnie niepojęteh prowadzi do faktów nielogicznych. Szum zieleni rozposciera mleczną drogę. Zachowuje sie jak pies dążący

Czyż nie czułeś kiedyś takiego chłodu?

Stawiam sobie za cel, aby przewiercić okrąg śmierci w mojej okolicy.

Zaczyna się piekło

O tak.

Nic nie dzieje się bez przyczyny. Pojawiłem się nagle wśród piekielnego ognia. Zmierzam w kierunku własnej zagłady. Pragnę istnieć dla swej destrukcji. Nic tak nie wzmaga apetytu jak chęć postulowania swej zachłanności. Nieporadność w przyczynie. Ale przed moim pojawieniem było inaczej. Naprawdę, wręcz anielsko. Był pokój. Nie pojawiały się dusze wśród starych rozbitych komnat. Szare życie pokrętnych istot z krainy Setrojà. A historia zaczęła się, kiedy to dwóch obcych sobie mężczyzn spotkało się w pewnej dolinie. Oboje doznali anomalii. Drzewa unosiły się z niewyjaśnionych przyczyn nad pradawnym jeziorem zwanym Ketrož. Było to w miejsce objawienia siè starożytnego smoka z czterema paszczami wydobywajacymi się z głowy. Postacie nie mogły pojąć, co się dzieje. Zdziwiło ich jedno, że w tym samym czasie byli przy tym jeziorze, tak jakby los tak chciał.

- kim jesteś? dlaczego cię spotykam? Co to ma znaczyć? Ty sprawiłeś, że te krzewostany drzewne lewitują? - mówił z wielką złością, ale także z intrygą

- ja? ja się pytam o to samo. Kimże pan jest? Zapewne udajesz to wszystko i jesteś brudnym czarnoksiężnikiem, co?!

- glupiś! Ja jestem Gatroż z krainy umarłych, dzieje się tu coś niezwykłego. Nie mogę tego pojąć. Jak to się unosi!

- mam ci uwierzyć? Widzę, iż na twoim wierzchosci jest pelno magicznych mikstur i narzędzi! #złożyłeś pakt z diabłem#!! Tyranie, śmiercionoścu roztargany!

-o to już z dużo! Nie będziesz mnie tak zwał szczeniaku! Już nie żyjesz martwa gnido!

-wiedziałem! Śmieszny jesteś! W bajeczki wierzą cioty, wiem co ukrywasz, choć próbowałeś ominąć prawdę, jednakże już nigdy nie ostaniesz, gwarantuję ci!

I nagle czarnoksiężnik zamienił się w drzewo, które uniosło się do reszty już wiszących w powietrzu.

-no nareszcie! myślałem, że się nie doczekam! Więcej miernot, więcej mocy!! Hahaha! weźmy teraz jego śmieci na bok. Nie mogą się przecież krzątać wsród tej okolicy, bo więcej nie przyjdzie.

Nagle

Stwierdziłem

Plan:
Udać się do dietetyka-kulturysty , dieta grupy krwi

Bieganie w weekendy rano i wieczorem i jak malo bedzie zadane wieczorami w dni powszednie

Glodowka w ferie

Do czasu az dojdę do 90 kg i przestawienie sie na zdrowe żywienie

Taniec

Matma rozszerzona na 70 %

Matko pomoż!

Tworzę

Rozuchwiałe breszczoty tozwydrzonej emancypacji. Rozmiaroszuje mnogość telegawędzi osmuty. Nieraz będą psuiem otwieram mamierki dzieciąt bezgranicznych. Posłuchałem piękno zielonego wieczoru. Kolej jedzie z dawnej rodziny. Nie wyczuwasz rozpiętości cierpienia. Znajdziesz tylko te marne czarne członki. Pochowane w bezkresie obumarłej dziewicy.

Koniec

Jestem zniszczeniem, martwym powstaniem, cierniem trucizny, rozesłaniem.

Bezsprzeczna osonistość napojonego majestatu. Rozchylona nadzieja rozczulonych wspomnień. Uderzenie popłochów ognia. Próbuję, walczę, marny mój los. Ja taki słaby, zniszczony, rozwydrzony. Roztęskniony. Wypalony. Wnętrze opietę nicością. Błagam, litości. Jak mam zaistnieć. Jak przestać.. jak skończyć. Cholerne myśli, odchyły pojebane. Posrane myśli, bezsens rzeczy materialnej, odgłuszacz serca. Trudność w pojmowaniu własnych ciężarów. Jakościowa bezcelowość. Nic nigdy mnie nie pociągnie. Ja taki jedyny powalony własnymi słabościami. Co się dzieje z moimi żyłami. Dlaczego uderzam się codzień w pierś i nic mi to nie daje. Rozuchwalam swoje przegrane. Gówno. Paradoksalnie zaprzepaszczony. Swawolny koniec. NIE! JA CHCĘ Z TYM SKÓŃCZYĆ! Cóż za PIEĶŁO! miota mną dniami i nocami. Jak to możliwe? Kim jestem? Roztańczoną tęczą? Szyderczym baranem? Cichą bezsensownością. Figlarną ciotą. Ja taki jeden. Ja taki inny. Ja taki wewnętrznie samotny. Ja taki okropny. Ja taki nieludzki. Ja taki bezprecedensowy. Ukrój moje serce. Podziel na nieskonczoność granicy. Połam moje zęby. Wyrwij moje oczy. Poskakaj po moich paznokciach. Połknij ślinę na mą minę. Zamknij oczy niech siè stoczy. Człek niech Cię otoczy. Plączę, klącze się w tym dziewietnie. Brudne korby moją partią. Nie ujrzą już mnir biedne. Rozczulenie rozwalone. Gadanie swej baśni w czerwanawej zarośli. Niech czuwa ma jedność, niech skończy rozpiętość. Bezpiecznie usiądę, ropruję swe bomby. Toksycznie rozpromnienieje. Nie widać uciągów. Rozgrywam finlandię. Hołduję polanie. Cwałuję na krzewie. Nikt nie trafi nikt nie szczawi. Niech ucieknę, niech pobiegnę. Rozprostuję włoskie dźwięki. Rozgromadzę bombki stare. Rozpoerniczę swoją samotność. Skończę z trafianiem. Kim jest moja cholerna przeszłość? Dlaczego ucieka moja droga bez paralotni? Ja istnieję? Ja polatuję? Co się dzieję? Gdzie moja głowa? Myślę czy czuję? Gardzę czy napastuję? Kim się staję? Do kogo należę? Dlaczego kogoś szukam? Czego mj brakuje? Kiedy utonę? Kiedy poczuję? A może już skończyłem? Może mój raj już minął? Może nie zasługuję na nic? Jestem zagadką wszechświata? Nie potrafię stwierdzić jednoznacznie. Matma przerażająca. Królowa bezkresu cierpień. Jak mogę pojąć rzeczywistość bezsensu? Daremne me czyny.  Posługuję się krążeniem. Dewastuję swoją hołotę! dupne to. Upnę gdzieś te wspomnienia. No dobra. To już mój koniec. Za xorny jestem. Fukiuj malakijo gredollami gaslopistaro xarkmas cvisaro caskmar cbarotop kśistusz dresłomu , śmiechisz swijeno lozlezone kroze mornaja cwaluje rosmaktostu copirasl ąlokupro cisikomanoru barodusowe figolarnetusi diresotawuris xiksocudpa xurkoadkle zbsgienkem xnjeimal djienal ejiaabel aljrbdkal ejiebak qwski fieku skeij cjiehal jejoa jdjrja djifja haha dosuje zmarnuje swoajeaa vidisje rozkoprasztjo disztona persona korcigo hue swei deial
End avri vederci, por fawor, good bye, auf wiedersehen, boobies end end end hujorad prosnjjemal diwlekja cuporwxe kurve sike dziwke prosuje kruce roprasuje kuniec konca konia kunia kruja kroje koroluje koncuje konolulu koncu kiliklop gon gińca bitch, ass , frrrrhsjs kl alawhdushddhxhxhsjsshs huehuehueheueheuheheuehrheheheueuehehehehehheehehehhrhehheheeuheueheueheue brasoeea figlarnmlsne alajebzj kunsztuje koniec zajebistego pojebanca  swennego fagloru hajdukowskiej moreny mokrej skuki i rozpruszonej gnorki winszuję. Nareszcie mogę, spełnilem swój cel, mogę odejsc, koniec mojego świata,  TAK %

..

Boże, błagam, pomóż...

nieświadomość

Ach, jak ja pragnę skończyć z tą ludzką egzystencją. Nie mogę pojąć dlaczego człowiek uzyskał świadomość. Bez niej człowiek nie musiałby się tak przejmować swoją przyszłością. Żyłbym jak przysłowiowa "małpka". Leżałbym całymi dniami na drzewie. Szukałbym samego pożywienia. Nie musiałbym się męczyć tymi wszystkimi sprawami związanymi z tą "cywilizacją. Nie musiałbym działać moralnie. Byłbym wolny od większości z dotychczasowych trosk. Spokój i harmonia z naturą. Bardzo chcę zakończyć ten etap ludzkiego myślenia. Bez żadnych słów. Skończę z wszelkimi zdaniami. Przestanę mieszkać w tym ciepłym mieszkaniu i wyruszę w podróż w nieznane, aby zmienić swoje życie. Jak ja chcę to zmienić, trudno to opisać. Nie wiem tylko jak się tego podjąć. Jestem w istocie słaby. Choć wiem o tym, to jednak lepiej wykorzystam swoje zalety i zapomnę o wadach i nie wykorzystam ich już nigdy w moim życiu.
Proszę tylko o jedno. Chcę być nigdzie. Pragnę wejść w nicość. Może w kosmos, może w czarną dziurę.

Może zacznę od nowa?

Początek nowej ery jest bardzo pięknym etapem.

Pragnę zmienić się na tyle, aby nikt nie musiał po mnie sprzątać i się przeze mnie trudzić.

Ale... co mam robić?
Jestem głupi, tłusty, chaotyczny. Mam problemy ze składnią języka, ogólnie spójnością. Jestem często niepewny. Czysto leniwy. Uzależniony od pierdół.
Jestem skończony psychicznie. Jestem bałaganiarski. Niedbalski. Nieogarnięty. Przesiąknięty nicnierobieniem. Porażka.
Jak znaleźć w tym zalety albo jak zamienić na zalety?

Umiem śpiewać, mam zdolności analityczne. Nie mam problemów z ortografią. Lubię tworzyć polskie teksty, choć często są nieprzemyślane dogłębnie. Interesuję się informatyką i sprawami technicznymi. Język obcy mi dość łatwo przychodzi. Lubię tańczyć i czasami nawet dobrze mi to wychodzi.

CDN.

Śmierć

3Kiedyś.
No tak.
Kiedyś odejdę.
No tak, pozostawię popiół.
Kiedyś przekroczę niebiosa.
No tak, spotkam Boga.
Kiedys porzucę swe ciało.
No tak zmienię naturę.
Kiedyś poczuję szczęście.
No tak, umieram w rozpaczy.
Kiedyś zrozumiem siebie.
No tak, będę świadomy wszystkiego, poznam obwody ciał niebieskich.
Kiedyś będę prosty.
No tak, teraz rosnę najprzedziwniej niż zwykle. Jak roślinka czerwona. Jak płomień złoty. Nie uczulam tęsknoty. Zauważam zaloty. Rozkurczam swe cnoty. Rozbujam kotłoty. Bez sensu te młoty. Rozwalam namioty. Kończę pomioty. Rozuchwalam głuchoty. Nie podążam z cichoty. Ładuję się w kłopoty. Koniec tej roboty. Nie mogę, przez te koty. Już kończę te prądoty. Jestem tutaj, nie u floty. Jak mam dalej iść w te zwroty? Lepiej pójdę w tamte kraty. Pofigluję i się skuję. Nie pozuję, lecz dozuje. Nie polegnę, a dobiegnę. Nie rozręcze, a poręcze. Nie prosuję, a hałasuję. Już mi wisi się i kisi. I mej Wiki, mojej lubej. Mojej starej du£y młodej. Gdzieś jej szukałem. Tutaj znalazłem. Siebie w ten czas zgubiłem. Rozchodziłem się zanadto. Koniec mój. Koniec lubej. Nie wiem już której. Ale może burej albo chorej, ale zawsze mojej. Nie potrafię już się kręcić, rozchoruję by zachęcić. Naprawdę nie czuję popędzin. Jestem stary, ale jary. Rozkochuje swe dolary, aby były zawsze zdane na swe cele rozdufane. Nie mogę ulec sposobności czy rozczuleń. Moje cele są zbyt duże. Umarlem.

Nienawidzę

Miałem kiedyś chęć na koleżankę. Była to dziwna relacja. Ona się we mnie podkochiwała, a ja jej tylko pożądałem jak przecudnej słodyczy na drzewie. Bywaliśmy prawie wszędzie razem, lecz ciągnęła mnie do niej bardzo niebezpieczna więź, wręcz piecząca mnie od środka. Gdy na nią spojrzałem to miałem ochotę wszystko z niej zedrzeć, choć czułem, że to nieprzyzwoite. Powstrzymałem swą wybujałą, roznegizowaną wyobraźnię i zacząłem myśleć racjonalniej. Była to bardzo trudna chwila, bo nagle ona zapragnęła mnie. Nie dałem jej tej satysfakcji. Wszedłem do pociągu i już nigdy się nie spotkaliśmy. Odczułem po tym wielki spokój i rozkosz pustki. Nie mogłem pojąć jakim prawem żądzi moja wyuzdana głowa. Trudno to stwierdzić. Bardzo niebezpiecznie jest wyczuć tą szansę na coś więcej. Nie pragnę nigdy zacząć kogoś już pożądać czy gorzej zakochać. Poczułem to kiedyś z marnym skutkiem i nigdy już tego nie zrobię.  Za bardzo emocje mną targały. Nie podoba mi się to. Jestem szczęśliwy, że już nigdy na to nie pozwolę. Przecudowne odczucie. Koniec prawdziwej oczywistości, koniec zabawy z głębokimi uczuciami. Nie ma sensu się pogrążać. Jak będzie tak będzie. Nie potrafię żyć bez słońca, ale bez księżyca będzie mi łatwiej. Ta cała miarowość utrudnia mi tylko życie. Okropne, po prostu. Chyba, nie wątpisz? Moje ciało Ci umyka. Uważaj na głowę, pamiętaj o innych, nie próbuj umierać ! Będę sobą w końcu po tylu latach w tym nędznym kłamstwie. Nareszcie! Kobieta to bardzo niebezpieczna istota. Dobrze, że nią nie jestem. Fajną ma anatomię, ale to wszystko. Trochę szkoda, ale co zrobić. Nic wielkiego nie zmienimy. Taka natura. Takie życie. Taki rap. Uwielbiam te śmiertelne tematy! Wszyscy mnie wtedy nienawidzą. I dobrze. Nareszcie mogę przez to poznać ludzką naturę i własny spokój i luksus.  Głuchy mnie usłyszy, ale nigdy nie zrozumie. To też bardzo dobrze. Nie można przecież zrobić wszystkiego. Taki nas los. Cóż, podążamy dalej i zobaczmy jak będzie. Koniec bezsensu jednostek. Koniec sensu nieprawidłowego. Koniec niczego. Koniec swojskości. Ludzkiej nudy i bezinteresowności. Jak dobrze. Jaki relaks. Ile jeszcze słów przetopionych w czasoprzestrzeni? Bądźmy inni. Uderzajmy od razu. Zniszczmy ten chory system nieludzkiej wartości. Zardzewiałej mentalności. Przestarzałej weny. Tortur medialnych. Niemoralnych pouczeń. Bezprecedensowych uczuć tu trzeba...

Bezsens

Kiedy w końcu umrę?
Mogę przestać myśleć?
Chciałbym wiedzieć dlaczego tak myślę...
Wkurzające i "wpienianające" jest to...
Najlepiej skończyłbym ze sobą, ale to za łatwe i za kretyńskie... nienawiść życia <-> nienawiść natury...
Bezsens. Porażka. Jak ja mogę?
Jestem na przysłowiowym "mat-fizie" totalnie nudny i znienawidzony przeze mnie kierunek. Po co ja żyję?
Jestem nikim. Nie zasługuję na nic.. moi rodzice robią wszystko co dobre, a ja nie potrafię się opanować i żyć porządnie w tym chaosie. Mam wszystkiego pod dostatkiem oprócz  rozsądku. Po co ja istnieję? Płaczę niepotrzebnie tylko nocami...  jestem stracony na tej drodze ludzkiej egzystencji. Jak mogę przestać rozpaczać? Polski 47% angielski 86% matma 28% fiza 12% za£ebiście. Ku£wa...
Kocham śpiewać i tańczyć, a nie potrafię usiedzieć przy dennym zadaniu. Kiedyś umrę, ale dlaczego w tym momencie pragnę to przyśpieszyć? Kim ja jestem by sądzić o swoim losie? Wezmę się może za siebie?  Ale jak?  Powiedz mi, jak?? Urodziłem się słaby, umrę słaby!!!
Stracony czas. 18 lat śmierci i snu w po£ranej , wymyślonej rzeczywistości. Co ja mam zrobić do cho£ery?? Ja chcę  końca... albo powrotu przeszłości czasu mojej nieświadomości. Ubolewam nad swoją marnością... marność nad marnościami i wszystko marność. Jak mam godnie żyć? Co potem? Wspieraj mnie :( nigdy nie dożyje.  Jestem totalnie zniszczony. I to tylko jedna osobistość.  Szkoda życia. Pomóż. Nie wiem co mam począć. Chyba umrę. Chyba zapragnę żyć kiedy umrę. Chyba zginę podczas umierania. Życie jest umieraniem. Jaka słodycz w cierpieniu. Och. Koniec ze mną. Nic nie ma sensu. Wszystkie wnętrzności niepojęte nie przeszkadzają mi wcale. Jestem nikczemnikiem rodzaju ludzkiego. Nic nie wart. Zerowy pierwiastek. Roztrzęsiony na wskroś bezczynnie. Mój kochany i g£upi chaos. Proszę, pomóż. Koniec. Wszelka pomoc uciekła, zaprzepaszczam swoje życie. Błagam, litości... jestem tylko biologicznym chaosem. Nie potrafię związać swoich uczuć z życiem. Jestem naprawdę skończony jak granica niedocierająca dna.