Czuje sie gorzej

Co się stało, co robię źle? Jak trwać dalej? Tyle pytań, trzeba zacząć szukać odpowiedzi.

Stare wieści

Wydłubie Ci te oczy
Rozszarpie Twe naloty
Nie będziesz już brał cnoty
Rozłupię Cię
No co Ty!

Wyrwijmy ziemi słodycz
Pognajmy, tylko dokucz
Nie wolno Ci wyskoczyć
Bo pragnę Cię zaskoczyć
Nie zrób mi tej zwady
Nie bądźmy tylko w pracy
Nie potrafię Cię już kochać
Możemy się już cmokać
Ale już osobno
Nie będę Ci oddawał mam dość już Twego bata
Nie mogę i nie ręcze, spotkamy się w łazience
Nie musisz czekać wielce i tak się trozbimy czym predzej

Nie chce juz psuć tych przeżyć
Nie potrafię rozgrzać się do granic
Nigdy nie s kończę juz się toczyć
Niech śmierć mnie dziś zaskoczy
Nie będę patrzył na Twe oczy
Bo boli juz mnie trupa dziwka
Jestem kotem psopodobnym
Czy czujesz juz to gówno w lesie
Nie będę zadać od Cię zbyt wiele, ale pamiętaj w kościele na mym ściele
Nie chce kończyć nazbyt wieje

Koniec oczywistosci
Bezkres umiaru
(Chędota) koloru
Nie potrafię ulec pokusie mej podświadomości. Zawsze żyję nieulotnie, mieszkam we wczesnej dziupli pokrycia rzeczywistości.
Nie uderzam na słabość, lecz na poświęcenie.
Kroczę bezustannością celu bezwzględnego.
Ukrywam bezinteresowność swej pokrytej natury.

Umieram, rodzę się i upadam
Czyż nie gardzi mną przeznaczenie?
Smutna tęsknota połyka wnętrze w niemocy czasu
Nie mogę znów ulec, to nie może się powtorzyć
Rozświetlam granice doskonałości
Umykam przed ostatnim końcem dojrzałości
Nie pozwolę na wzgardzę
Gdyż

Rozyślania prowadzą do skończenia chaosu
Rozprowadzam swe myśli po całym potoku
Nie mogę zamknąć
Nie mogę zamknąć swych bezimiennych uczuć
Czuwam i nie potrafię
Nie potrafię, nie potrafię,
Oj nie , cholerstwo sprawia, że szaleńcze myśli nie kończą się
Nie mogę NIE!!!
Wszystko jakieś takie niesmaczne
Wszystko jakieś takie bezbarwne
Wszystko jakieś takie niewyraźne


Umieram, rodzę się i nie wstaję
Wszystko staje się martwe
Wszystko rozprowadza chaos po swoim torze
Niczego już mi nie zabraknie, och nie
Żyję wiecznie, nikt mnie nie zabiję
Ja taki śmieszny urywek rzeczywistości
Bezustannej pustki wszechświata

Konczę te śmieci
Smutek już nie ten sam co kiedyś
Naprawdę szkoda mi tych osób
Tak spokojnie żyły, a teraz zginą przez jeden kaprys wysokiego
Chaos: pierwsza klasa proszę i spierdalaj mi z oczu fagasie
Nie potrafię, nie... wszystko takie nierzeczywiste, nikt nie sprawi, że przełknę tą beznadziejność teraz ani nigdy

Znalazłem Boga! Czuję go wszech i wobec.

When I was a boy, never belived information of God, how He strong!.  I see thing, what I wanted saw in past. Oh, my honey God!  I want to be with You. This is my last time of evil in my life. I end with it. With My God, i can everything. Jesus, My Divine assasitant! I love You My God. My life is Yours. Perpetration of my person never again. I would like to be better. Bless you People. My Father is the
Best of the best.

Nie ma lipy

Zaczynamy od początku!

Eh

Nie  chce mi się. Nie rozumiem siebie. Nie potrafię odtrącić tej cechy. Upadla mnie. Jak mogę przetrwać? Zepsuty mój świat. Rozczarowanie. Degeneracja istoty.  Jestem uzależniony od przyjemnosci. Nie znam smaku ciężkiej pracy, gdyż lekka jest dla mnie jak ciężka. Demoralizacja. Zgubiłem się wśród tych wszystkich zasad. Nie mogę się podnieść. Upadłem. Wszyscy w około próbują mnie pokierować, lecz to nie pomaga. Mogę dalej leżeć i patrzeć jak umieram. Nie mam prawa istnienia. Zniszczyłem siebie już przy narodzinach. Jestem coraz czarniejszy. Tonę. Nie wynurzam już moich szyderczych włosów. Patrzę na promyk światła przechodzący przez morską falę. Graj. Słowiku graj. Może ktoś cię kiedyś usłyszy. Chyba, że polegniesz przez jeden mały głupi błąd. Wiesz, wszystko jest możliwe w tym świecie. Możemy uczynić ogień wodą. Możemy połknąć wieloryby. Uniknąć rozkładu. Maszyny nam może pomogą. Pewno nie widziałem siebie w środku naszej przeprzyszlości, ale widzę co mogę zrobić. Wiem, że nic jest wykonalne. Trudna to sztuka, ale do sprawiena w kilka lat w normalnym trybie chaosu. Nie trzeba się przejmować. Może jedynie pojedziemy w innym kierunku. Nie MOŻNA się kisić. To nienaturalne. Choć może wyjdziemy na kolejnego osobnika. Jak to jest, że nie pamiętamy co było przed naszymi narodzinami? Dlaczego jest pustka? Zastanawiające. Jak powstaje pierwsze wspomnienie, a może przy narodzinach kończy nam się świadomość i jesteśmy ograniczeni? Jak to może działać. Hmm. Pogwiźdzę później. Czołem walcie.

Brnę

Kim jestem?
Co mnie interesuje?
Dlaczego sie gubię?
Co pocznę?
Dokąd pójdę?
Wynaturzam swe wnętrzności.
Przeistaczam się nie ze złości, a z nieświadomości.
Upadam, a może już upadłem. Nieważne, jestem w stanie bez nadziei.
Każdy czegoś pragnie, a ja mam pustkę.
Umieram.
Ciagnę za sobą nieprzegraną karmę.
Zatracam swe mienie.
Kradnę, chciałbym kraść, lecz jestem za dobry, a raczej za słaby.
Powinienem wyłączyć moje wewnętrzne głosy, i tak są martwe.
Pogrążony w bezmiarze grzechu.
Upodlony.
Bez powodu, trybu nastawienia.
Kręci pokrętłem wiecznego przeznaczenia.
Okropność nad okropnościami.
Nie chce nikogo krzywdzić.
Kim jestem?
Czego żądam?
Do kogo się odwołuję?
Dlaczego spełniam zachcianki diabła?
A może nie diabła, lecz zachcianki własnych słabości, trwających wciąż nieszczęsnych nawyków.
Rwę serce.
Pragnę końca. Żyję bez sensu.
Naprawdę. Nie potrafię się umiarkować. Zatracam się, naprawdę już nie wiem jak się kontrolować. Nic mnie nie ciągnie. Nic. Naprawdę nic. Boję się.
Nie wiem co począć.
Błagam! Niech to się skończy! Nie widzę sensu. Co ja robię? Kto mną żądzi? To nie jestem ja. Ja nie jestem prawdziwy. Co sie ze mną dzieje?
Ile jeszcze? Kim jestem? Czego pragnę? Skończony dupek. Już nie masz po co życ! Nikt Cię już nie zmieni! Straciłeś swoją szansę! Już nigdy nie powrócisz na prawą drogę! Przykro mi. Nie zasługujesz na życie! Żałuję, że Cię wskrzesiłem! Miałeś być podłym kundlem do końca swych marnych dni! Teraz leż. UMIERAJ! Rozpaczaj nad swą  niełaską. Nie masz prawa cieszyć się już nigdy. Nie pozwalę Ci ujrzeć uśmiechu już w żadnej postaci. Nie wiesz co czynisz. Straciłeś miłość, straciłeś życie. Upadłeś. Już nigdy nie powstaniesz. Jesteś marny. Pragnąłeś sławy, a teraz będziesz kwiczał  i skomlał przy drzwiach swego pana. Jesteś nikim. Nie będziesz pożyteczny. Pogrążę Cię w świństwie! Blizny już nie znikną. Przyjdź na swoją pastwę. Krzywdzę Cię. Upodlę. Kończysz żywot swej niewartości. Kimże stanie się Twój krzew? Polegam na Twych słabościach. Zadaj ostatni cios! Dłużej nis wytrzymam! Jestem taki bezwartościowy! Skończony pies! Jak ja chciałbym być wszystkiego nieświadomy... Martwy, bez życia po śmierci. Nie pragnę więcej. Nic mnie nie interesuje! Czuję się jak w klatce swego ciała. Martwego losu. Młody samobójca. Skończony NEUROTYK.

.

Koniec

Po co żyję?