Ta moja odmienność psychiczna... Ach.. I to zepsucie zewnętrzne.. Szybciej też bym siebie nie wybrał. Nie potrafię się opanować, tak jak tego pragnę. /Ach ta interpunkcja...Dobrze, że te nieirracjonalne uczucia do Niej znikają, choć małymi, bardzo drobnymi krokami... Obym normalnie to przeszedł / przeżył...Jak mogłem mieć nadzieję, że to uczucie ciągnące się od prawie początku nowego roku szkolnego... Nic i nikt juz mi nie zwróci tych smutnych i głupich miesięcy.. Straciłem tylko czasNigdy już nie będę tyle pił, a już w ogóle to sam się nie będę zabierał do spożywania tego świństwa..Nie wiem co to, ale ostatnio widzę, że potrafię się odnaleźć w wielu sytuacjach. Zawsze sądziłem, że jestem w tej dziedzinie taki słaby, a widzę iż to jest całkiem odwrotnie. To strach mnie tak paraliżował i to bezmyślne lenistwo. Wiem, że jeszcze muszę te mroki wykorzenić. Szkoda, że to nie jest takie łatwe, jak to jak ostatnio się wziąłem za bieganie. Wiele mi jeszcze brakuję w mojej "diecie"(?) umysłowej, ale wierzę, ze się odnajdę i przeżyję piękne czasy, mając kontrole pełną kontrolę nad swymi postępkami.

2013 powrot z wycieczki ze wschodniej strony

Nie wiem

Kim ja jestem? Po co żyję? Dlaczego akurat ja? Na co mi to wszystko? Co począć? Jak żyć? Kiedy wreszcie umrę? Jak długo jeszcze będę ciągnąć to życie? Dlaczego nie mpgłem urodzić się głupszy? Chciałbym się cieszyć z małych rzeczy, wiedząc mniej, nie martwić się tyloma rzeczami. Chciałbym wrócić do początków istnienia człowieka. Jako jakaś małka egzystowac, bądź jakiś robak bez duszy. To by było piękne. A teraz muszę przeżywać piekło na tej ziemi, nie mając żadnej winy, mając tylko bezsensowną świadomość. Chciałbym o niczym nie decydować. Być już marwy. Boję się tylko bólu. Ile jeszcze muszę go poczuć? Czeka mnie jeszcze jedna operacja kolana po obsranych nartach. Obym nie wykitował. Ja pierdolę po prostu. Czemu ja pozwalam na takie życie? Dlaczego ja poszedłem do jebanego liceum? Na chuj mi ono było? Kurwa, teraz jeszcze 6 lat studiów. Ja pierdolę i ba co? Jak ja noenawidzę tej teoretycznej nauki. Naprawdę chyba już czas się powiesić. Porażka po prostu. Mam dość takiego chorego życia bez celu. Po co ja żyję? Mogłem umrzeć przy porodzie. Dlaczego ja? Dlaczego nikt lepszy nie może przejąć mojego ciała? Dlaczego nie mogę przekazać młodości rodzicom? Dlaczego nie mogę wskrzesić swojego wujka jednocześnie umierając? Po co takie życie? Mam dość. Ja chcę odejść już na zawsze. Chcę pożegnać się i opuścić tą planetę. Przestać żyć zasadami i przestać słuchać rozmyślań i rozkazów innych. Pragnę już przestać psuć siebie od wewnątrz. Nie potrafię się odnaleźć. Kiedy umrę? Nie wiem, jaki cel jest mojej egzystencji? A może ja nie istnieję? Mnie tu nie ma? Może ktoś mną manipuluje? Może ja jestem inny? Może umarłem? Może zjadłem pół morza? A może ja nie jestem Polakiem? Może Hitler to bajka? Może ktoś nas oszukuje? Może przeżyłem 3 wojnę światową? W tej rzeczywistości nic się nie dzieje. Nie wiem kto mnoe odnajdzie w tych zaroślach. Pragnę końca. Może jestem już piachem? Klnę na swoją jednoznaczność? Gówno. Nie mam celu. Nie wiem w czym jestem najlepszy. Nie potrafię działać racjonalnie. Nie mam ochoty uczyć się, żeby się uczyć. Jak chcę się czymś zainteresować, ale nie wiem czym. Coś mnie zatrzymuje. Nie mogę pojąć swojej beznadziejności. Chcę zrobić biznes i mieć dużo hajsu na przyjemności, a potem popełnić samobójstwo, zanim się zestarzeje. Nie chce umierać w męczarniach, bo to mnie czeka nieubłagalnie. Medycyna jest jeszcze daleko w polu. Błagam bym nigdy nie mógł skrzywdzic drugiej osoby tak jak samego siebie. Bez sensu. Wszystko bez sensu. A idę na jakiś show pokazać jak śpiewam i może reszta sie rozkręci. Wierzę, że coś mnie poprowadzi, pokaże drogę. BOŻE MÓJ, jak to by było fajnie, jakby wszystko było łatwe. Ach, nie wiem. Tyle jeszcze marnowania czasu i pracy. Koniec. Porażka. Nie wiem jak się podniosę.