Stare wieści

Wydłubie Ci te oczy
Rozszarpie Twe naloty
Nie będziesz już brał cnoty
Rozłupię Cię
No co Ty!

Wyrwijmy ziemi słodycz
Pognajmy, tylko dokucz
Nie wolno Ci wyskoczyć
Bo pragnę Cię zaskoczyć
Nie zrób mi tej zwady
Nie bądźmy tylko w pracy
Nie potrafię Cię już kochać
Możemy się już cmokać
Ale już osobno
Nie będę Ci oddawał mam dość już Twego bata
Nie mogę i nie ręcze, spotkamy się w łazience
Nie musisz czekać wielce i tak się trozbimy czym predzej

Nie chce juz psuć tych przeżyć
Nie potrafię rozgrzać się do granic
Nigdy nie s kończę juz się toczyć
Niech śmierć mnie dziś zaskoczy
Nie będę patrzył na Twe oczy
Bo boli juz mnie trupa dziwka
Jestem kotem psopodobnym
Czy czujesz juz to gówno w lesie
Nie będę zadać od Cię zbyt wiele, ale pamiętaj w kościele na mym ściele
Nie chce kończyć nazbyt wieje

Koniec oczywistosci
Bezkres umiaru
(Chędota) koloru
Nie potrafię ulec pokusie mej podświadomości. Zawsze żyję nieulotnie, mieszkam we wczesnej dziupli pokrycia rzeczywistości.
Nie uderzam na słabość, lecz na poświęcenie.
Kroczę bezustannością celu bezwzględnego.
Ukrywam bezinteresowność swej pokrytej natury.

Umieram, rodzę się i upadam
Czyż nie gardzi mną przeznaczenie?
Smutna tęsknota połyka wnętrze w niemocy czasu
Nie mogę znów ulec, to nie może się powtorzyć
Rozświetlam granice doskonałości
Umykam przed ostatnim końcem dojrzałości
Nie pozwolę na wzgardzę
Gdyż

Rozyślania prowadzą do skończenia chaosu
Rozprowadzam swe myśli po całym potoku
Nie mogę zamknąć
Nie mogę zamknąć swych bezimiennych uczuć
Czuwam i nie potrafię
Nie potrafię, nie potrafię,
Oj nie , cholerstwo sprawia, że szaleńcze myśli nie kończą się
Nie mogę NIE!!!
Wszystko jakieś takie niesmaczne
Wszystko jakieś takie bezbarwne
Wszystko jakieś takie niewyraźne


Umieram, rodzę się i nie wstaję
Wszystko staje się martwe
Wszystko rozprowadza chaos po swoim torze
Niczego już mi nie zabraknie, och nie
Żyję wiecznie, nikt mnie nie zabiję
Ja taki śmieszny urywek rzeczywistości
Bezustannej pustki wszechświata

Konczę te śmieci
Smutek już nie ten sam co kiedyś
Naprawdę szkoda mi tych osób
Tak spokojnie żyły, a teraz zginą przez jeden kaprys wysokiego
Chaos: pierwsza klasa proszę i spierdalaj mi z oczu fagasie
Nie potrafię, nie... wszystko takie nierzeczywiste, nikt nie sprawi, że przełknę tą beznadziejność teraz ani nigdy