Bezsens

Kiedy w końcu umrę?
Mogę przestać myśleć?
Chciałbym wiedzieć dlaczego tak myślę...
Wkurzające i "wpienianające" jest to...
Najlepiej skończyłbym ze sobą, ale to za łatwe i za kretyńskie... nienawiść życia <-> nienawiść natury...
Bezsens. Porażka. Jak ja mogę?
Jestem na przysłowiowym "mat-fizie" totalnie nudny i znienawidzony przeze mnie kierunek. Po co ja żyję?
Jestem nikim. Nie zasługuję na nic.. moi rodzice robią wszystko co dobre, a ja nie potrafię się opanować i żyć porządnie w tym chaosie. Mam wszystkiego pod dostatkiem oprócz  rozsądku. Po co ja istnieję? Płaczę niepotrzebnie tylko nocami...  jestem stracony na tej drodze ludzkiej egzystencji. Jak mogę przestać rozpaczać? Polski 47% angielski 86% matma 28% fiza 12% za£ebiście. Ku£wa...
Kocham śpiewać i tańczyć, a nie potrafię usiedzieć przy dennym zadaniu. Kiedyś umrę, ale dlaczego w tym momencie pragnę to przyśpieszyć? Kim ja jestem by sądzić o swoim losie? Wezmę się może za siebie?  Ale jak?  Powiedz mi, jak?? Urodziłem się słaby, umrę słaby!!!
Stracony czas. 18 lat śmierci i snu w po£ranej , wymyślonej rzeczywistości. Co ja mam zrobić do cho£ery?? Ja chcę  końca... albo powrotu przeszłości czasu mojej nieświadomości. Ubolewam nad swoją marnością... marność nad marnościami i wszystko marność. Jak mam godnie żyć? Co potem? Wspieraj mnie :( nigdy nie dożyje.  Jestem totalnie zniszczony. I to tylko jedna osobistość.  Szkoda życia. Pomóż. Nie wiem co mam począć. Chyba umrę. Chyba zapragnę żyć kiedy umrę. Chyba zginę podczas umierania. Życie jest umieraniem. Jaka słodycz w cierpieniu. Och. Koniec ze mną. Nic nie ma sensu. Wszystkie wnętrzności niepojęte nie przeszkadzają mi wcale. Jestem nikczemnikiem rodzaju ludzkiego. Nic nie wart. Zerowy pierwiastek. Roztrzęsiony na wskroś bezczynnie. Mój kochany i g£upi chaos. Proszę, pomóż. Koniec. Wszelka pomoc uciekła, zaprzepaszczam swoje życie. Błagam, litości... jestem tylko biologicznym chaosem. Nie potrafię związać swoich uczuć z życiem. Jestem naprawdę skończony jak granica niedocierająca dna.