Śmierć

3Kiedyś.
No tak.
Kiedyś odejdę.
No tak, pozostawię popiół.
Kiedyś przekroczę niebiosa.
No tak, spotkam Boga.
Kiedys porzucę swe ciało.
No tak zmienię naturę.
Kiedyś poczuję szczęście.
No tak, umieram w rozpaczy.
Kiedyś zrozumiem siebie.
No tak, będę świadomy wszystkiego, poznam obwody ciał niebieskich.
Kiedyś będę prosty.
No tak, teraz rosnę najprzedziwniej niż zwykle. Jak roślinka czerwona. Jak płomień złoty. Nie uczulam tęsknoty. Zauważam zaloty. Rozkurczam swe cnoty. Rozbujam kotłoty. Bez sensu te młoty. Rozwalam namioty. Kończę pomioty. Rozuchwalam głuchoty. Nie podążam z cichoty. Ładuję się w kłopoty. Koniec tej roboty. Nie mogę, przez te koty. Już kończę te prądoty. Jestem tutaj, nie u floty. Jak mam dalej iść w te zwroty? Lepiej pójdę w tamte kraty. Pofigluję i się skuję. Nie pozuję, lecz dozuje. Nie polegnę, a dobiegnę. Nie rozręcze, a poręcze. Nie prosuję, a hałasuję. Już mi wisi się i kisi. I mej Wiki, mojej lubej. Mojej starej du£y młodej. Gdzieś jej szukałem. Tutaj znalazłem. Siebie w ten czas zgubiłem. Rozchodziłem się zanadto. Koniec mój. Koniec lubej. Nie wiem już której. Ale może burej albo chorej, ale zawsze mojej. Nie potrafię już się kręcić, rozchoruję by zachęcić. Naprawdę nie czuję popędzin. Jestem stary, ale jary. Rozkochuje swe dolary, aby były zawsze zdane na swe cele rozdufane. Nie mogę ulec sposobności czy rozczuleń. Moje cele są zbyt duże. Umarlem.