Koniec

Jestem zniszczeniem, martwym powstaniem, cierniem trucizny, rozesłaniem.

Bezsprzeczna osonistość napojonego majestatu. Rozchylona nadzieja rozczulonych wspomnień. Uderzenie popłochów ognia. Próbuję, walczę, marny mój los. Ja taki słaby, zniszczony, rozwydrzony. Roztęskniony. Wypalony. Wnętrze opietę nicością. Błagam, litości. Jak mam zaistnieć. Jak przestać.. jak skończyć. Cholerne myśli, odchyły pojebane. Posrane myśli, bezsens rzeczy materialnej, odgłuszacz serca. Trudność w pojmowaniu własnych ciężarów. Jakościowa bezcelowość. Nic nigdy mnie nie pociągnie. Ja taki jedyny powalony własnymi słabościami. Co się dzieje z moimi żyłami. Dlaczego uderzam się codzień w pierś i nic mi to nie daje. Rozuchwalam swoje przegrane. Gówno. Paradoksalnie zaprzepaszczony. Swawolny koniec. NIE! JA CHCĘ Z TYM SKÓŃCZYĆ! Cóż za PIEĶŁO! miota mną dniami i nocami. Jak to możliwe? Kim jestem? Roztańczoną tęczą? Szyderczym baranem? Cichą bezsensownością. Figlarną ciotą. Ja taki jeden. Ja taki inny. Ja taki wewnętrznie samotny. Ja taki okropny. Ja taki nieludzki. Ja taki bezprecedensowy. Ukrój moje serce. Podziel na nieskonczoność granicy. Połam moje zęby. Wyrwij moje oczy. Poskakaj po moich paznokciach. Połknij ślinę na mą minę. Zamknij oczy niech siè stoczy. Człek niech Cię otoczy. Plączę, klącze się w tym dziewietnie. Brudne korby moją partią. Nie ujrzą już mnir biedne. Rozczulenie rozwalone. Gadanie swej baśni w czerwanawej zarośli. Niech czuwa ma jedność, niech skończy rozpiętość. Bezpiecznie usiądę, ropruję swe bomby. Toksycznie rozpromnienieje. Nie widać uciągów. Rozgrywam finlandię. Hołduję polanie. Cwałuję na krzewie. Nikt nie trafi nikt nie szczawi. Niech ucieknę, niech pobiegnę. Rozprostuję włoskie dźwięki. Rozgromadzę bombki stare. Rozpoerniczę swoją samotność. Skończę z trafianiem. Kim jest moja cholerna przeszłość? Dlaczego ucieka moja droga bez paralotni? Ja istnieję? Ja polatuję? Co się dzieję? Gdzie moja głowa? Myślę czy czuję? Gardzę czy napastuję? Kim się staję? Do kogo należę? Dlaczego kogoś szukam? Czego mj brakuje? Kiedy utonę? Kiedy poczuję? A może już skończyłem? Może mój raj już minął? Może nie zasługuję na nic? Jestem zagadką wszechświata? Nie potrafię stwierdzić jednoznacznie. Matma przerażająca. Królowa bezkresu cierpień. Jak mogę pojąć rzeczywistość bezsensu? Daremne me czyny.  Posługuję się krążeniem. Dewastuję swoją hołotę! dupne to. Upnę gdzieś te wspomnienia. No dobra. To już mój koniec. Za xorny jestem. Fukiuj malakijo gredollami gaslopistaro xarkmas cvisaro caskmar cbarotop kśistusz dresłomu , śmiechisz swijeno lozlezone kroze mornaja cwaluje rosmaktostu copirasl ąlokupro cisikomanoru barodusowe figolarnetusi diresotawuris xiksocudpa xurkoadkle zbsgienkem xnjeimal djienal ejiaabel aljrbdkal ejiebak qwski fieku skeij cjiehal jejoa jdjrja djifja haha dosuje zmarnuje swoajeaa vidisje rozkoprasztjo disztona persona korcigo hue swei deial
End avri vederci, por fawor, good bye, auf wiedersehen, boobies end end end hujorad prosnjjemal diwlekja cuporwxe kurve sike dziwke prosuje kruce roprasuje kuniec konca konia kunia kruja kroje koroluje koncuje konolulu koncu kiliklop gon gińca bitch, ass , frrrrhsjs kl alawhdushddhxhxhsjsshs huehuehueheueheuheheuehrheheheueuehehehehehheehehehhrhehheheeuheueheueheue brasoeea figlarnmlsne alajebzj kunsztuje koniec zajebistego pojebanca  swennego fagloru hajdukowskiej moreny mokrej skuki i rozpruszonej gnorki winszuję. Nareszcie mogę, spełnilem swój cel, mogę odejsc, koniec mojego świata,  TAK %